Nienawidzę tego, że jest tak, jak zawsze. Identycznie, kropka w kropkę. Zmienia się tylko tło.

Nienawidzę tego, że zawsze mnie boli gardło. Potem zawsze katar i ten pieprzony kaszel, od którego duszę się, a łzy spływają po policzkach strumieniami. I pytają się mnie:
- Co się stało?
I zawsze odpowiadam:
- Nic. Ja zawsze tak mam.

Cholerna powtarzalność. Bo w każdą niedzielę coś robię źle.
Cały grudzień pada deszcz.
Zawsze.

Mój pies zawsze próbuje pożreć pitbulla z piętra niżej, jakby nie był małym, głupim terrierem.

Zawsze wstaję w poniedziałek rano. Zawsze punkt 6:00. I nigdy nie mam motywacji, żeby zwlec się z łóżka. Bo poniedziałki zawsze są do niczego.

Bo w każdy inny dzień wstaję o 6:00.

I każdy dzień tego chędożonego tygodnia jest do niczego.

Każdy dzień roku.

Każdy dzień życia.

Chyba mam depresję.

A podobno JUTRO miało być lepiej.

No cóż, pozostaje tylko czekać na 2012.